เสียงครวญจาก..ซานบ้า!!
posted on 28 Dec 2011 21:55 by tathinknhong
โฮะ โฮะ โฮะ !!
สวัสดีฮาฟลุงซานต้า!!
อีกไม่กี่อึดใจ เทศกาลแห่งการให้ก็จะวิ่งผ่านพวกเราไปแล้วซินะ
ที่มาในครั้งนี้
แค่จะเล่าควันหลงเทศกาลแจกของขวัญให้คุณลุงฟังบ้าง
ก่อนอื่น ในฐานะผู้ให้เหมือน ๆ กันกับคุณลุง
อยากถามว่า คุณลุงซานต้าเหนื่อยไหม ยากไหม และ เอิ่มมมม
"หลงทางไหม?"...
โฮะ โฮะ คำถามเชิงรุกที่เกิดขึ้นกับคุณลุงไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ
อยากแชร์ความรู้สึกให้ลุงทราบบ้างก็แค่นั้นค่ะ
เมื่อช่วงก่อนปีใหม่ จนถึงหลังปีใหม่ที่ผ่านมา
มีซานต้าคนนึง ให้นามสมมติว่า ซานบ้าโหน่ง สุดสวย !!
ซานบ้าโหน่ง..ผู้ได้ภาระ ในการแจกของขวัญปีใหม่
ซานบ้าโหน่ง ไม่มีกวางเรนเดียร์ เหมือนลุงซานต้า
ซานบ้าโหน่ง ได้นำพากองของขวัญมหึมา อันประกอบไปด้วย
คุ๊กกี้ 15 กล่อง ตะกร้าขนมอีก 3 ตะกร้า และเค้กที่สุดแสนละลายง่าย
ปุเลงใส่รถอันแสนกระทัดรัด...!!
บึ่งทะยานไปยังทั่วหล้าแดนไกล....ลิบ!!
ตามปกติแล้วลุงซานต้าคงจะทำงานง่าย ๆ ใช่ไหมค๊ะ
เหินจากบนฟ้า แล้วสังเกตปล่องไฟ แล้วลองชโงก ว่ามีถุงเท้าหรือเปล่า
แต่ลุงซานต้าฮ๊ะ!!ที่เมืองไทยไม่มีค่ะ
ถ้าลุงซานต้าเห็นปล่องไฟ
ขอให้ลงซานต้า เจียมตัว หรือ สำรวมตัวเล็กน้อย
แถวเมืองไทยเรียก วัดค่ะ !!
ซานบ้าโหน่ง จะใช้วิธีสังเกตหาปล่องไฟไม่ได้เด็ดขาด!!
ในมือซานบ้าโหน่งมีแต่แผนที่ กับโทรศัพท์ เอาไว้โทรถามทางลูกค้าค่ะ
แต่มัน (หมายถึงลูกค้า) ก็ไม่ได้ช่วยห่าน อะไรเลยก๊าบ!!
รังแต่จะทำให้หลงไกลมากขึ้น เช่น...
ฮัลโหล..น้องปุ๊กค๊ะ บริษัทน้องปุ๊กเข้าทางบางปะกง กับ อีเทค
ทางไหนดีกว่ากันค๊ะ
ดังนรกชังหรือสวรรคแกล้งให้ สัญญาณ 3G ประเทศนี้ดีเกินไปค่ะ
น้องปุ๊กเข้าใจไปโดยภาระการว่า ซานบ้าโหน่ง ต้องการจะเข้าทางอีเทค...
ภาพตัดมา..
กรูรรส์ อยู่ที่ไหน..
อ๋อ บ้านบึง!!
โทรไปถามน้องปุ๊กอีกที เอิ่มมมม พี่อยู่บ้านบึงไปไหนต่อดีค๊ะ...
น้องปุ๊กถามเสียงหลงว่า...ไปทำไรบ้านมึงค่ะ...
บึงค่ะ บึง ไม่ใช่มึง...
ยังไม่สาแก่ใจค่ะ
ลูกค้าบางราย ปากบอกว่า ให้ซานบ้าโหน่งเลี้ยวซ้ายนะค๊ะ
โอเคค่ะ..เลี้ยวซ้ายค่ะ
แว๊กกกกก!! แล้วมันโผล่มาทางแยกได้ยังไงหล่ะค๊ะ...
เหวอ!! แล้วทำไมพี่โหน่งไม่เลี้ยวขวาหล่ะค๊ะ
บ้านมึง!! (อันนี้ไม่หลง แต่ขอด่า!!)
ก็กรูรส์เนี่ยะได้ยินว่าเลี้ยวซ้าย ก็ซ้ายเลยหล่ะค่ะ
(อีลูกค้าเนียน ๆ ) อ๋องั้นพี่ยูเทรินเลยค่ะ
(อ๊ะอีนี่ไม่รับผิดชอบ "ไมล์สะสม" กรูรส์เลย)
ยังไม่รวมที่หลงเข้าประตูผิด แล้วโทรไปโวยวายกับลูกค้า...
จนลูกค้าทำเสียงเรียบ ๆ กลบว่า...
อีปลวก!! นั่นมันประตูหลัง...ไปวนรถมาหน้าโรงงานเดี๋ยวนี้
สุดท้ายค่ะ ...
ในนิคมอุตสาหกรรม ที่แสนจะเจริญยิ่ง
มักจะมี ลูกเด้ง / หลังเต่า/ บั้มเปอร์/ ลูกกระดอน
หรือเชรี่ยะอะไรก็ได้ที่สามารถทำให้เราเบรคจนตัวโกร่ง
แล้วของทุกอย่างในรถจะไหลลงมากองอยู่ที่ปลายเท้า
สิ้นเสียงกรี๊ดดดดด ของคนขับ ก็จะมีเสียงตามมาว่า...
"เชรี่ยะ!! เค้กกรูรรรส์!!"
ภาพตัดมา..
มีผู้หญิงคนนึงก้มเก็บกองขนม คุ๊กกี้ และ เค้ก
พร้อมรำพึงกับตัวเองว่า...
ว้า!! "ของกิน" หล่นพื้น ลูกค้าคงไม่ว่ากันน๊า!!!
สวัสดี!!
