ความพยายาม แพ้ ความไม่รัก
posted on 13 May 2012 23:53 by tathinknhong in Dramaเอนทรี่ นี้ขอเกริ่นนำก่อนเล็กน้อยว่า...
อาจจะหาความขำขันเหมือนที่เคยคาดหวังได้น้อยเต็มกลืน..
ใครเห็นชื่อเรื่องแล้วอยากจะกดปุ่มกากะบาทด้านบนทิ้งก็ไม่ต้องเกรงใจ
เรื่องในเอนทรี่นี้ ใครจะมองว่าเล็ก ก็คือเรื่องเล็ก
เพราะผู้เขียนเอง ก็ยังมองว่าเล็กเช่นเดียวกัน
หากแต่ความเล็ก ๆ นี้ วันนึงที่เราพบเจอบ่อย ๆ
มันดันกลายเรื่องสำแดงให้เห็นว่า...
ความเล็ก ๆ นี้ เรียกว่า
"ความช้ำ" ก็เป็นไปได้ไม่ยาก...
.....................
เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อสักประมาณหนึ่งปีที่แล้ว...
ที่ผู้หญิงที่เคยรู้สึกว่า..
การเดินคนเดียว ดูหนังคนเดียว ซื้อของคนเดียว และ ทานข้าวคนเดียว
เป็นเรื่องปกติธรรมดาไปเสียแล้ว
จวบจนวันนึง มีน้องชายคนนึง ที่เขาก็มีวงจรชีวิตธรรมดาแรียบ ๆ ของเขาตามปกติ
ผู้ชายที่เราเห็นว่า เดินคนเดียว ดูหนังคนเดียว ซื้อของคนเดียว และ ทานข้าวคนเดียว
เช่นกัน....
แล้ววันนึง สิ่งที่ผิดปกติก็เกิดขึ้น เมื่อสายตาคู่นึง มองมายัง สายตาอีกคู่นึง..
แต่คนอีกคนนึงที่มีปริมาณความเหงา สูงกว่าปกติในคืนนึง
การพูดคุยในค่ำคืนนั้น ผกผันให้เช้ารุ่งขึ้นของอีกวันนึง
ผู้หญิงคนนึงมีคำถาม..ว่าเกิดอะไรขึ้น...
ความพิเศษเหล่านี้เชื้อเชิญใครสักคน
เข้ามานั่งให้เราอึดอัด "ใจ" ได้ด้วยหรือ??
จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน จากเดือนเป็นหลาย ๆ เดือน ๆ
ผู้หญิงคนนึง หันกลับมาจับปากกา และระบายความจริงลงในสมุดไดอารี่
ในสมุดเล่มสองเล่มนั้น มีเนื้อหาความรู้สึกที่แอบแฝงอยู่ข้างใน
จนวันนึง การบรรยายด้วยปากกา กลับถูกผลักดันให้กลายเป็นความกล้าหาญ
เพราะความทุกข์ที่เกิดจากชีวิตที่เต็มไปด้วยคำถามว่า...
ใครคนนั้นคิดอย่างไรกับคน ๆ นี้
ก่อให้เกิดประโยคสนทนาสำคัญ...
การระบายความรู้สึกในครั้งนั้น ยังก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
ใครสักคนไม่ได้เก็บงำสิ่งใด ๆ ไว้คนเดียวอีกแล้ว...
ความรู้สึกดี ๆ ก่อเกิดเป็นการกระทำ ที่อยู่บนพื้นฐานคำจำกัดความที่ว่า
"อย่าไปวุ่นวาย..
อยู่ในขอบเขต...
และถ้าใครคนนั้นอึดอัด
จะขอหยุดการกระทำนี้ลงทันที"
จากวันนั้นจนถึงวันนี้ 1 ปีเต็ม ๆ
...........
ความหมายที่ใครกล่าวไว้ว่า...
ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น...
แต่วันนี้ได้เรียนรู้แล้วว่า
ความที่เราแตกต่างกันจนใครสักคนไม่เคยพยายามที่จะหันมามอง
ส่วนใครอีกคนนึง ใช้ความพยายามนั้น มุ่งมั่น
กระทำสิ่งที่ไม่เคยเห็นผลเลยแม้เพียงครั้งเดียว
เพราะคิดเสมอว่า แม้ไม่ได้เห็นผลในทางที่ต้องการ
แต่ก็อยู่บนพื้นฐานแห่งความสุขที่ไม่เคยรบกวนใคร
แต่แล้ว เมื่อไม่นานนี้
เขาคนนั้นเอ่ยปาก คำสำคัญบางคำขึ้นมา..
ทำให้เข็มนาฬิกา กับ เสียงโทรศัพท์ เป็นสิ่งที่นั่งมองตลอดสองวัน
เธอรู้ไหม...
ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ที่เราไม่ได้เจอกัน...
หากความเจ็บปวดกลับอยู่ที่คำสองคำ ที่เธอพูดว่า
"ล้อเล่น"
สายตาของผู้หญิงที่มั่นใจเสมอว่าเข้มแข็ง
ได้เห็นตัวเองยืนแบกความแพ้พ่ายไว้เต็มบ่า...
อาจจะเป็นเรื่องจริงที่มนุษย์บนโลกนี้ไม่มีใครรู้ว่า แท้จริงแล้ว...
ความพยายาม แพ้ ความไม่รัก มีอยู่จริง!!
และเรื่องนี้จึงจบด้วยความเศร้าบนโลกแห่งความจริง
